Το ούζο δεν είναι ένα ποτό που απλώς σερβίρεται. Έχει τον δικό του ρυθμό.
Δεν αγαπά τη βιασύνη, ούτε πίνεται αφηρημένα. Θέλει χρόνο, μικρές γουλιές, πιάτα που έρχονται ένα-ένα στη μέση και μια κουβέντα που δεν κοιτάζει το ρολόι. Ίσως γι’ αυτό το ουζοτραπέζι κατάφερε να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ένας τρόπος να φάμε και να πιούμε: έγινε μια μικρή τελετουργία συντροφικότητας.
Και το καλοκαίρι είναι αναμφίβολα η εποχή του.
Δεν χρειάζεται πολλά. Χρειάζεται τα σωστά.
Η ομορφιά ενός ουζοτραπεζιού βρίσκεται ακριβώς στην απλότητά του. Δεν χρειάζεται ένα τραπέζι γεμάτο περίπλοκα πιάτα. Χρειάζεται γεύσεις με χαρακτήρα, μικρές ποσότητες που μοιράζονται και αρκετή ποικιλία ώστε κάθε γουλιά να βρίσκει το δικό της ταίρι.
Ελιές και καλά τυριά, ντομάτα και αγγούρι, ψητό χαλούμι, χταπόδι, γαύρος, καλαμάρι, γαρίδες, παστά και αλμυρές μπουκιές μπορούν να συνθέσουν ένα τραπέζι χωρίς αυστηρούς κανόνες.
Γιατί εδώ κανείς δεν έχει «το πιάτο του». Όλα μπαίνουν στη μέση.
Η σειρά έχει τη δική της σημασία
Το ουζοτραπέζι δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ολόκληρο από την πρώτη στιγμή.
Ξεκινά ήρεμα. Με λίγες ελιές, ένα τυρί, κάτι δροσερό. Στη συνέχεια μπορούν να έρθουν οι πιο έντονες γεύσεις, τα θαλασσινά, τα ψητά ή τα τηγανητά.
Αυτό είναι και μέρος της γοητείας του: το τραπέζι εξελίσσεται μαζί με την παρέα.
Δεν υπάρχει «πρώτο, κυρίως και επιδόρπιο». Υπάρχει μόνο το επόμενο πιατάκι που θα φτάσει στη μέση.
Και τι βάζουμε δίπλα στο ούζο;
Οι καλύτεροι μεζέδες δεν είναι απαραίτητα οι πιο περίπλοκοι.
Τα θαλασσινά έχουν δικαίως πρωταγωνιστικό ρόλο: χταπόδι, γαύρος, σαρδέλα, καλαμάρι και γαρίδες είναι από τις γεύσεις που έχουμε συνδέσει περισσότερο με το ούζο.
Όμως ένα πραγματικά όμορφο ουζοτραπέζι αγαπά τις αντιθέσεις.
Την αλμύρα μιας ελιάς δίπλα στη φρεσκάδα της ντομάτας.
Ένα κομμάτι ζεστό χαλούμι δίπλα σε καρπούζι.
Ένα τραγανό καλαμαράκι μετά από μια δροσερή σαλάτα.
Λίγο ψωμί για εκείνη τη σάλτσα που κανείς δεν θέλει να αφήσει στο πιάτο.
Δεν χρειάζεται υπερβολή. Χρειάζεται ισορροπία.
Το ούζο θέλει τον χρόνο του… Με πάγο; Με νερό; Ή σκέτο;
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, αλλά ένα πράγμα παραμένει κοινό: το ούζο είναι ποτό που απολαμβάνεται αργά και πάντα μαζί με φαγητό.
Όταν προστεθεί δροσερό νερό ή πάγος και αποκτήσει εκείνο το χαρακτηριστικό γαλακτώδες χρώμα, αρχίζει ουσιαστικά και η τελετουργία του σερβιρίσματος.
Ένα καλά παγωμένο Ούζο Γιαννατσή μπορεί να βρει τη θέση του στο κέντρο ενός τέτοιου τραπεζιού όχι ως κάτι που πρέπει να πρωταγωνιστεί μόνο του, αλλά ως μέρος μιας ολόκληρης εμπειρίας γεύσης και παρέας.
Η πραγματική τέχνη είναι αλλού
Μπορεί να μιλάμε για μεζέδες, για σωστό σερβίρισμα και για συνδυασμούς γεύσεων, αλλά η πραγματική τέχνη του ουζοτραπεζιού δεν βρίσκεται σε κανένα από αυτά ξεχωριστά.
Βρίσκεται στον χρόνο που αποφασίζουμε να διαθέσουμε ο ένας στον άλλο.
Στο «βάλε ακόμα λίγο».
Στο πιατάκι που μετακινείται στην άλλη άκρη του τραπεζιού για να δοκιμάσουν όλοι.
Στην κουβέντα που ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα και, χωρίς κανείς να το καταλάβει, συνεχίζεται ενώ ο ήλιος έχει ήδη δύσει.
Γιατί ένα καλό ουζοτραπέζι δεν μετριέται από το πόσα πιάτα είχε.
Μετριέται από το πόσο δύσκολο ήταν, στο τέλος, να σηκωθεί η παρέα από το τραπέζι.
Ούζο Γιαννατσή. Από το πρώτο ποτήρι μέχρι το τελευταίο μεζεδάκι, πάντα υπάρχει ένας λόγος να μείνουμε λίγο ακόμη.
