Η Βιέννη δεν είναι απλώς μια όμορφη πόλη.
Είναι εκείνο το μέρος που, χωρίς να το καταλάβεις, σε κάνει να περπατάς πιο αργά. Να σηκώνεις περισσότερο το βλέμμα ψηλά. Να παρατηρείς. Να αισθάνεσαι.
Αυτό που έκανε το συγκεκριμένο ταξίδι πραγματικά ξεχωριστό δεν ήταν μόνο η πόλη. Ήμασταν εμείς.
Εγώ και τα δύο έφηβα παιδιά μου. Ένας μπαμπάς που, περισσότερο από διακοπές, αναζητούσε στιγμές.
Εκείνες τις μικρές στιγμές που αργότερα γίνονται αναμνήσεις ζωής.
Για καθαρά low budget λόγους, επιλέξαμε να μείνουμε λίγο έξω από το κέντρο και να διακινούμαστε με το τραμ προς το ιστορικό κέντρο.
Κατεβαίνοντας κοντά στην Innere Stadt, αρχίζαμε να περπατάμε χωρίς χάρτη και πρόγραμμα. Η πόλη αυτή δεν θέλει βιασύνη. Θέλει να την νιώσεις.
Και ξαφνικά, ανάμεσα στους δρόμους και στις άμαξες, εμφανίζεται μπροστά σου ο Άγιος Στέφανος.
Επιβλητικός. Γοτθικός. Σχεδόν απόκοσμα όμορφος.
Στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου, άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης μιλούν τόσες διαφορετικές γλώσσες, μα μοιράζονται ακριβώς το ίδιο βλέμμα θαυμασμού απέναντι σε αυτό το αριστούργημα.
Λίγα βήματα πιο πέρα, οι μεγάλες εκκλησίες της πόλης στέκουν σαν ήρεμοι φύλακες της ιστορίας. Η Peterkirche με τον εντυπωσιακό της τρούλο, η Karlskirche που μοιάζει βγαλμένη από βασιλικό παραμύθι, οι λεπτομέρειες, οι καμπάνες, η ατμόσφαιρα… όλα δημιουργούν ένα συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται.
Συνεχίζοντας τη βόλτα, φτάσαμε στο Hofburg. Εκεί πραγματικά νιώθεις το βάρος της αυτοκρατορικής ιστορίας. Τεράστιες λευκές προσόψεις, άμαξες, πλατείες, άνθρωποι ντυμένοι κομψά. Σαν να περπατάς μέσα σε μια εποχή που δεν έσβησε ποτέ εντελώς.
Τα παιδιά κοιτούσαν γύρω τους εντυπωσιασμένα. Κι εγώ κοιτούσα περισσότερο εκείνα παρά τα αξιοθέατα.
Και φυσικά δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που φτάσαμε στο Belvedere. Ίσως ένα από τα ομορφότερα σημεία που έχω δει ποτέ στην Ευρώπη. Οι κήποι συμμετρικοί, το παλάτι επιβλητικό και η θέα της Βιέννης να απλώνεται μπροστά σου με μια απίστευτη ηρεμία.
Τις υπόλοιπες ώρες χαθήκαμε στα στενά της πόλης.
Μιας πόλης με απαράμιλλη ομορφιά, από όπου κι αν την κοιτάξεις.
Από φαγητό, φυσικά, δοκιμάσαμε παραδοσιακό schnitzel και Wurstel, τα διάσημα βιεννέζικα λουκάνικα σε ψωμάκι, on the go.
Must try γλυκές επιλογές: η all time classic σοκολατίνα Sachertorte στο Café Central, το θεϊκό St Sebastian από το Vivienne Café και το παραδοσιακό γλυκό Kaiserschmarrn από τα καφέ Demel.
Φεύγοντας από τη Βιέννη, ήξερα κάτι πολύ απλό.
Δεν θα θυμάμαι μόνο τα παλάτια, τις εκκλησίες ή τα αξιοθέατα.
Θα θυμάμαι τα βλέμματα των παιδιών μου, όταν ανακαλύπταμε μαζί μια πόλη που έμοιαζε βγαλμένη από παραμύθι.
Και ίσως τελικά, αυτό να είναι το πιο όμορφο ταξίδι από όλα.
