Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να ζουν σιωπηλά τον πόνο τους.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που, μέσα από την απώλεια, βρίσκουν τη δύναμη να δημιουργήσουν κάτι που αγγίζει ζωές.
Ο Ηρόδοτος Παναγίδης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Μέσα από το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Δύο Ζεστές Αγκαλιές», κατάφερε να μετατρέψει μια βαθιά προσωπική ιστορία αγάπης, μνήμης και απώλειας σε μια διαρκή πράξη προσφοράς προς την κοινωνία. Ένα ίδρυμα αφιερωμένο εις μνήμην της συζύγου του Παντελίτσας Παναγίδου και της κόρης τους Άντριας Παναγίδου — δύο ανθρώπων που συνεχίζουν να “ζουν” μέσα από κάθε δράση, κάθε εκδήλωση και κάθε αγκαλιά που προσφέρεται σε όσους το έχουν ανάγκη.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τις «Δύο Ζεστές Αγκαλιές»
Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από μια βαθιά προσωπική απώλεια. Μέσα στον πόνο, ένιωσα πως η μνήμη της Παντελίτσας και της Άντριας δεν έπρεπε να μείνει σιωπηλή. Έπρεπε να γίνει φως, να γίνει αγάπη που συνεχίζει να αγκαλιάζει τον κόσμο. Έτσι δημιουργήθηκαν οι «Δύο Ζεστές Αγκαλιές».
Πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψετε μια προσωπική απώλεια σε δύναμη προσφοράς;
Ήταν μια πορεία γεμάτη δάκρυα και εσωτερική πάλη. Η απώλεια δεν ξεπερνιέται ποτέ· μαθαίνεις να ζεις μαζί της. Κάποια στιγμή όμως καταλαβαίνεις ότι μπορεί να γίνει δύναμη, αν της δώσεις σκοπό και κατεύθυνση.
Τι σημαίνει για εσάς το όνομα του ιδρύματος;
Είναι δύο ζωές, δύο χαμόγελα, δύο παρουσίες που συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα από κάθε πράξη αγάπης. Είναι η υπόσχεση ότι η αγκαλιά τους δεν θα σβήσει ποτέ.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από το έργο σας;
Ότι ακόμη και μέσα από τον πόνο μπορεί να γεννηθεί κάτι όμορφο. Ότι η αγάπη δεν τελειώνει με την απώλεια. Και ότι όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε ζωές, έστω και μία τη φορά.
Πώς θα περιγράφατε την Παντελίτσα και την Άντρια μέσα από λίγες λέξεις;
Η Παντελίτσα ήταν γλυκύτητα, καλοσύνη και μια ήρεμη δύναμη που σε γαλήνευε.
Η Άντρια ήταν φως, ζωντάνια και μια αγκαλιά που χωρούσε όλο τον κόσμο.
Μαζί, ήταν η καρδιά της οικογένειας.
Υπήρξε κάποια στιγμή μέσα από τη δράση του ιδρύματος που σας συγκίνησε βαθιά ;
Ναι. Όταν ένα παιδί που βοηθήσαμε με πλησίασε και μου είπε: «Εσείς μου αλλάξατε τη ζωή». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως η Παντελίτσα και η Άντρια ήταν δίπλα μου.
Τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε ;
Η μνήμη τους. Η ανάγκη των ανθρώπων. Και η πίστη ότι κάθε μικρή πράξη καλοσύνης αφήνει αποτύπωμα.
Πώς νιώθετε όταν βλέπετε τον κόσμο να στηρίζει τις δράσεις του ιδρύματος ;
Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη. Είναι σαν ο κόσμος να αγκαλιάζει όχι μόνο το έργο, αλλά και τις δύο ψυχές που το ενέπνευσαν. Είναι σαν να μεγαλώνει η οικογένειά μας.
Πιστεύετε ότι σήμερα η κοινωνία έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ανθρωπιά και αλληλεγγύη;
Περισσότερο από ποτέ. Οι άνθρωποι διψούν για καλοσύνη, για ένα χέρι που θα τους σηκώσει, για μια αγκαλιά που θα τους θυμίσει ότι δεν είναι μόνοι.
Τι σημαίνει για εσάς η λέξη «προσφορά» ;
Προσφορά σημαίνει να δίνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Να βλέπεις τον άλλον σαν άνθρωπο, όχι σαν αριθμό. Να αφήνεις ένα κομμάτι της καρδιάς σου εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
Ποιο είναι το όραμά σας για το μέλλον του ιδρύματος «Δύο Ζεστές Αγκαλιές» ;
Να μεγαλώσει, να στηρίξει ακόμη περισσότερες οικογένειες, να δημιουργήσει δομές και δράσεις που θα αφήσουν πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα. Να γίνει μια μόνιμη πηγή αγάπης και ελπίδας.
Αν μπορούσατε να αφήσετε ένα μήνυμα ζωής μέσα από τη δική σας πορεία, ποιο θα ήταν ;
Ότι η ζωή είναι εύθραυστη αλλά πολύτιμη. Να αγαπάτε δυνατά, να αγκαλιάζετε συχνά και να μην αφήνετε καμία στιγμή ανεκμετάλλευτη. Και πάνω απ’ όλα: να μετατρέπετε τον πόνο σε αγάπη.
Με αξιοπρέπεια, διακριτικότητα αλλά και αληθινή αγάπη για τον άνθρωπο, ο Ηρόδοτος Παναγίδης δημιούργησε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν φιλανθρωπικό οργανισμό. Δημιούργησε έναν χώρο ελπίδας.
Οι «Δύο Ζεστές Αγκαλιές» δεν περιορίζονται μόνο σε οικονομική στήριξη ή φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Είναι μια υπενθύμιση πως ακόμη και μέσα από τις πιο δύσκολες στιγμές, μπορεί να γεννηθεί φως. Μέσα από gala dinners, fashion shows, κοινωνικές δράσεις και πρωτοβουλίες στήριξης παιδιών και οικογενειών, το ίδρυμα συνεχίζει να αφήνει το δικό του αποτύπωμα στην Κύπρο.
Πίσω όμως από όλα αυτά, βρίσκεται ένας άνθρωπος που δεν επέλεξε να “φωνάξει” τον πόνο του. Επέλεξε να τον μετατρέψει σε προσφορά.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο δυνατή μορφή αγάπης.
Γιατί κάποιες αγκαλιές δεν χάνονται ποτέ.
Απλώς συνεχίζουν να ζουν μέσα από τους ανθρώπους που αφήνουν πίσω τους.
