Γνωρίστηκαν μέσα σε μια κουζίνα όπου η πίεση, οι φωνές και η φωτιά δεν άφηναν χώρο για αδυναμίες.
Το 2018, στο Hell’s Kitchen του Έκτορα Μποτρίνι, η Ελπίδα Μορφούλη και ο Ραφαήλ Τσακίρης δεν βρήκαν μόνο μια τηλεοπτική ευκαιρία… βρήκαν ο ένας τον άλλον.
Εκείνος, με χρόνια εμπειρίας σε απαιτητικές κουζίνες και μια προσωπικότητα γεμάτη ένταση, πείσμα και πάθος για τη γαστρονομία.
Εκείνη, δυναμική, αυθεντική και απόλυτα αφοσιωμένη στη μαγειρική, με πορεία σε επαγγελματικές κουζίνες του εξωτερικού και έντονη δημιουργική ταυτότητα.
Από τα backstage μιας τηλεοπτικής κουζίνας μέχρι τον γάμο, τα κοινά όνειρα και τις απαιτητικές επαγγελματικές διαδρομές, η σχέση τους χτίστηκε μέσα σε πίεση, φιλοδοξία και πραγματική ζωή. Δεν είναι το “τέλειο” τηλεοπτικό ζευγάρι. Είναι δύο άνθρωποι που έμαθαν να συνυπάρχουν εκεί όπου οι περισσότεροι λυγίζουν: στη φωτιά!
Για το Magazino & Go, η Ελπίδα Μορφούλη και ο Ραφαήλ Τσακίρης αφήνουν για λίγο τις κουζίνες και μιλούν χωρίς σάλτσες — για τον έρωτα, τη φιλοδοξία, τις δυσκολίες, τη συντροφικότητα και όλα όσα συμβαίνουν όταν δύο δυνατοί χαρακτήρες προσπαθούν να χτίσουν μαζί ζωή και καριέρα.
Αν η σχέση σας ήταν πιάτο, θα ήτανfine dining ή comfort food;
Ελπίδα:
Θα ήταν comfort food με ψυχή fine dining. Κάτι που σε ηρεμεί αλλά ταυτόχρονα σε ξυπνάει. Νομίζω πως οι σχέσεις που κρατάνε δεν είναι αυτές που εντυπωσιάζουν στην πρώτη μπουκιά,είναι αυτές που θέλεις να επιστρέφεις ξανά και ξανά. Με τον Ραφαήλ έχουμε ένταση, απαιτήσεις, πάθος, αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό που ψάχνουμε ο ένας στον άλλον είναι η αίσθηση του “σπιτιού” η αγκαλιά.
Ραφαήλ:
Fine dining στην πειθαρχία, comfort food στο συναίσθημα. Έτσι θα το έλεγα. Υπάρχει πολλή δουλειά πίσω από αυτό που έχουμε. Δεν είναι κάτι εύκολο ή αυτονόητο. Αλλά δεν θέλουμε ποτέ να χάσει τη ζεστασιά του. Οι πιο δυνατές σχέσεις, όπως και τα πιο δυνατά πιάτα, δεν χρειάζονται υπερβολές , χρειάζονται αλήθεια.
Υπήρξε στιγμή που η επιτυχία του άλλου σας τρόμαξε;
Ραφαήλ:
Δεν με τρόμαξε ποτέ η επιτυχία της Ελπίδας. Με έκανε όμως να συνειδητοποιήσω πόσο εύκολα δύο άνθρωποι μπορούν να απομακρυνθούν όταν κυνηγούν στόχους με την ίδια ένταση. Υπάρχει ένα σημείο που πρέπει να θυμάσαι ότι έχεις κι άλλους ρόλους σ’αυτή τη ζωή και όλοι είναι σημαντικοί. Αυτό θέλει ωριμότητα.
Ελπίδα:
Υπήρξαν περίοδοι που ήμασταν τόσο απορροφημένοι από τη δουλειά, που σχεδόν λειτουργούσαμε μηχανικά, ειδικά εγώ. Αλλά κάθε φορά που βλέπω τι έχουμε καταφέρει νιώθω πραγματικά περήφανη. Γιατί ξέρω πόσο έχουμε παλέψει και οι δύο για όλα αυτά.
Πού “καίγεστε” πιο εύκολα — στην κουζίνα ή στη ζωή;
Ελπίδα:
Στην κουζίνα υπάρχει έλεγχος, ακόμα και μέσα στο χάος. Στις σχέσεις δεν υπάρχει manual. Μπορεί να πεις τη σωστή φράση με λάθος τόνο και να αλλάξουν όλα. Νομίζω καίγομαι πιο εύκολα όταν νιώθω όταν δεν προλαβαίνουμε να είμαστε μαζί όσοτο χρειαζόμαστε .
Ραφαήλ:
Η κουζίνα σε μαθαίνει να λειτουργείς μέσα στην πίεση. Αλλά η ζωή έχει άλλο βάρος γιατί εκεί εμπλέκεται το συναίσθημα. Καίγομαι όταν κουβαλάω πράγματα μέσα μου και δεν τα λέω. Και οι δύο έχουμε ένταση σαν άνθρωποι. Αυτό μπορεί να γίνει βέβαια και δύναμη.
Πόσο χώρο αφήνει η γαστρονομία στην τρυφερότητα;
Ραφαήλ:
Λιγότερο απ’ όσο θα θέλαμε. Η γαστρονομία είναι σκληρός χώρος. Έχει εξάντληση, εγωισμό, πίεση, ατελείωτες ώρες. Η τρυφερότητα δεν έρχεται πάντα με μεγάλες κινήσεις. Μπορεί να είναι ένα μήνυμα μέσα στη βάρδια ή ένα “σ’αγαπώ’’ .
Ελπίδα:
Η τρυφερότητα για εμάς είναι στις λεπτομέρειες. Να καταλαβαίνει ο άλλος πότε είσαι στα όριά σου χωρίς να χρειαστεί να το πεις. Δεν έχουμε πάντα χρόνο για ρομαντισμούς όπως τους φαντάζεται ο κόσμος. Αλλά έχουμε παρουσία. Και τελικά αυτό είναι πιο σημαντικό.Βέβαια εγώ είμαι και των εκπλήξεων γενικά οπότε δημιουργώ πάντα χώρο για να βλεπόμαστε .
Υπήρξε στιγμή που νιώσατε περισσότερο συνεργάτες παρά ζευγάρι;
Ελπίδα:
Υπήρξαν περίοδοι που οι συζητήσεις μας ήταν μόνο για δουλειά, στόχους, projects, deadlines. Εκεί αρχίζεις να ξεχνάς ότι απέναντί σου δεν είναι μόνο ο συνεργάτης σου αλλάο άνθρωπός σου. Δεν είναι εύκολο να μπαινοβγάινεις στους ρόλους αλλα δουλεύουμε το ίδιο σκληρά για τη σχέση μας όσο και για τη δουλειά μας και όπως λέει ένας πολύ καλός μου φίλος ‘’Η δυσκολία γίνεται συνήθεια . Η συνήθεια ευκολία , η ευκολία ομορφιά ‘’ .
Ραφαήλ:
Από την άλλη, είναι και όμορφο να χτίζεις πράγματα μαζί. Το αγαπάμε και οι δύο το μαζί σε όποια μορφή κι αν είναι και πολλές φορές λειτουργεί και ως έμπνευση. Απλώς πρέπει να θυμάσαι να “βγαίνεις” από τους ρόλους. Να μην είσαι συνέχεια chef, επαγγελματίας ή manager. Να είσαι σύντροφος.
Τι είναι πιο επικίνδυνο: η ρουτίνα ή η φιλοδοξία;
Ραφαήλ:
Η ρουτίνα. Γιατί έρχεται αθόρυβα. Δεν τη φοβάσαι όταν ξεκινάει. Και ξαφνικά μια μέρα συνειδητοποιείς ότι λειτουργείτε από συνήθεια και όχι από επιθυμία.
Ελπίδα:
Η φιλοδοξία γίνεται επικίνδυνη μόνο όταν χάνεις τον άνθρωπο δίπλα σου προσπαθώντας να φτάσεις κάπου. Αλλά χωρίς φιλοδοξία δεν υπάρχουμε ούτε εμείς ούτε η δουλειά μας. Το θέμα είναι να μη χρειάζεται να θυσιάζεις συνεχώς τη σχέση για να αποδείξεις κάτι.
Αν έπρεπε να σώσετε μόνο ένα πράγμα — τη σχέση ή την καριέρα — τι θα διαλέγατε;
Ελπίδα:
Τη σχέση. Και το λέω γνωρίζοντας πόσο έχουμε δουλέψει και οι δύο για την καριέρα μας. Αλλά η δουλειά, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν μπορεί να σε κρατήσει το βράδυ όταν καταρρέεις.Επίσης και οι δύο έχουμε αφήσει καριέρα ο ένας για τον άλλον με τυφλή εμπιστοσύνη προκειμένου να μπορουμε να είμαστε μαζί στην ίδια χώρα και στην Αγγλία και στην Ελλάδα.
Ραφαήλ:
Η καριέρα μπορεί να ξαναχτιστεί. Μια βαθιά σύνδεση. Αν έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο με κατανόηση και αληθινή , ανιδιοτελή αγάπη, βρίσκεις τρόπο να ξανασηκωθείς και επαγγελματικά.
Ποια αλήθεια για τον έρωτα μάθατε μόνο όταν συγκατοικήσατε;
Ραφαήλ:
Ότι ο έρωτας δεν δοκιμάζεται στις ωραίες στιγμές αλλά στην κούραση. Στο άγχος. Στις μέρες που δεν έχεις τίποτα να δώσεις αλλά πρέπει πάλι να είσαι εκεί.
Ελπίδα:
Και ότι η αγάπη δεν είναι συνεχώς ένταση. Είναι και η σιωπή. Είναι να μπορείς να συνυπάρχεις χωρίς να χρειάζεται συνέχεια κάτι να συμβαίνει.
Πότε νιώσατε τελευταία φορά πραγματικά περήφανοι ο ένας για τον άλλον;
Ελπίδα:
Τον είδα πρόσφατα σε μια στιγμή απίστευτης πίεσης να κρατάει ψυχραιμία για όλους γύρω του. Τον θαυμάζω για πάρα πολλά, πραγματικά. Όχι μόνο σαν chef, σαν άνθρωπο.
Ραφαήλ:
Εγώ νιώθω περήφανος όταν βλέπω ότι η Ελπίδα δεν χάνει ποτέ την ευγένειά της όσο ψηλά κι αν πηγαίνει και είναι ασταμάτητη. Ότι κι αν συμβαίνει γύρω της ακόμη και όταν λέει ‘’δεν αντέχω άλλο’’ ξέρω ότι όχι απλά θα τα φέρει εις πέρας αλλα θα γυρίσει στο σπίτι με καινούριο project γιατί δεν έφταναν τα άλλα που τρέχει. Αυτό είναι σπάνιο.
Αν η σχέση σας ήταν φαγητό, ποιο θα ήταν και γιατί;
Ελπίδα:
Κάτι που μαγειρεύεις για κάποιον που αγαπάς χωρίς να έχεις υλικά, αυτό που λέμε ‘’με ότι έχει το ψυγείο’’. Γιατί οι σχέσεις θέλουν αυθορμητισμό και ευρηματικότητα , πρέπει να σε εμπνέει ο ανθρωπός σου όπως τα υλικά σου και φυσικά υπομονή και φροντίδα για να“δέσουν” όλα μαζί.
Ραφαήλ:
Ένα πιάτο με ένταση, καπνό, οξύτητα spices, και ισορροπία μαζί. Γιατί η σχέση χωρίς ένταση είναι επίπεδη. Αλλά χωρίς ισορροπία δεν μπορεί να υπάρξει .
Ποιο είναι το πιο “άγριο” πράγμα που απαιτεί η κουζίνα από έναν άνθρωπο;
Ραφαήλ:
Να αντέχει να αποτυγχάνει δημόσια και να συνεχίζει. Η κουζίνα δεν χαρίζεται. Σε διαλύει πρώτα και μετά σε χτίζει.
Ελπίδα:
Και να μάθει να λειτουργεί ενώ είναι εξαντλημένος. Νομίζω γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι στον χώρο δυσκολεύονται στις προσωπικές σχέσεις. Δίνεις όλη σου την ενέργεια στη δουλειά και μετά μένεις άδειος.
Τελικά… η αγάπη θέλει ηρεμία ή φωτιά;
Ελπίδα:
Θέλει ασφάλεια. Να ξέρεις ότι ακόμα κι όταν όλα γύρω σου αλλάζουν, υπάρχει ένας άνθρωπος που μένει.
Ραφαήλ:
Αλλά θέλει και φωτιά. Γιατί χωρίς πάθος, χωρίς ένταση, χωρίς επιθυμία, κάποια στιγμή όλα γίνονται επίπεδα.
Μαζί:
Η αγάπη δεν διαλέγει ανάμεσα στην ηρεμία και τη φωτιά. Θέλει τη σωστή ισορροπία. Τη φωτιά για να ζει και την ηρεμία για να αντέχει.
Ίσως τελικά η αγάπη να μοιάζει περισσότερο με μια απαιτητική κουζίνα. Θέλει αντοχή, υπομονή, πάθος, ένταση και ανθρώπους που, ακόμα κι όταν “καίγονται”, επιλέγουν να μένουν εκεί. Μαζί.
Η Ελπίδα Μορφούλη και ο Ραφαήλ Τσακίρης δεν προσπαθούν να δείξουν μια τέλεια εικόνα. Μιλούν για τη φιλοδοξία, τις δυσκολίες, τη συντροφικότητα και τη φωτιά που χρειάζεται για να επιβιώσει τόσο μια σχέση όσο και ένα κοινό όνειρο.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο αληθινή συνταγή.
Όχι η εύκολη. Η αληθινή.
