Υπάρχει μια στιγμή σχεδόν σε κάθε γυναίκα που αρχίζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό της.
Όχι επειδή δεν έχει αγάπη να δώσει.
Όχι επειδή είναι “υπερβολική”.
Αλλά επειδή βρέθηκε απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο βάθος της παρουσίας της.
Και τότε ξεκινά η πιο ύπουλη μορφή φθοράς, να μεταφράζεις τη συναισθηματική ανωριμότητα κάποιου ως δική σου ανεπάρκεια.
Αρχίζεις να μικραίνεις τις ανάγκες σου για να μη “πιέζεις”.
Να δικαιολογείς αποστάσεις, σιωπές και μισές παρουσίες.
Να λες στον εαυτό σου πως ίσως ζητάς πολλά, ενώ στην πραγματικότητα ζητάς τα απολύτως βασικά: συνέπεια, παρουσία, συναισθηματική ασφάλεια, αλήθεια.
Όμως ένας άνθρωπος που σε θέλει πραγματικά, δεν σε κάνει να νιώθεις βάρος επειδή έχεις ανάγκες.
Δεν σε αφήνει να παλεύεις μόνη για κάτι που υποτίθεται χτίζεται από δύο.
Δεν σε κάνει να απολογείσαι επειδή θέλεις επικοινωνία, φροντίδα ή ξεκάθαρες πράξεις.
Για να σταθεί κάποιος δίπλα σου, δεν αρκεί να του αρέσεις.
Πρέπει να μπορεί να αντέξει την οικειότητα.
Να ξέρει να δίνει.
Να έχει το θάρρος της συναισθηματικής ευθύνης.
Και δυστυχώς, δεν είναι όλοι έτοιμοι για αυτό.
Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν όχι επειδή δεν ήσουν αρκετή, αλλά επειδή η παρουσία σου τους έφερε αντιμέτωπους με όσα οι ίδιοι δεν έχουν δουλέψει μέσα τους.
Με την ανωριμότητα, τον φόβο, την αδυναμία δέσμευσης, την ανάγκη να κρατούν τα πάντα επιφανειακά για να νιώθουν ασφαλείς.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι αγαπάς βαθιά.
Είναι ότι συχνά προσπαθείς να πείσεις ανθρώπους που δεν έχουν τη συναισθηματική χωρητικότητα να κρατήσουν κάτι αληθινό.
Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις κάτι πολύ σημαντικό… Η σωστή σχέση δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις συνεχώς για την αξία σου.
Δεν μοιάζει με αγώνα απόδειξης.
Δεν σε αφήνει να ζητιανεύεις για ψίχουλα προσοχής.
Ο σωστός άνθρωπος δεν θα σου δώσει το ελάχιστο για να επιβιώσεις συναισθηματικά.
Θα σου δώσει χώρο να ανθήσεις χωρίς να φοβάσαι ότι είσαι “πολύ”.
Γιατί η αλήθεια είναι μία… Δεν ζητούσες πολλά.
Ζητούσες ωριμότητα από κάποιον που δεν είχε ακόμη συναντήσει πραγματικά τον εαυτό του.
