Η Σύμη δεν είναι απλώς ένα νησί.
Είναι συναίσθημα.
Από τη στιγμή που το καράβι αφήνει πίσω του τη Ρόδο και αρχίζει να πλησιάζει το λιμάνι της, νιώθεις σαν να μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο. Τα πολύχρωμα νεοκλασικά σπίτια σκαρφαλωμένα αμφιθεατρικά πάνω στους λόφους, οι μικρές βάρκες που λικνίζονται ήρεμα στα νερά, οι μυρωδιές της θάλασσας και το φως του ήλιου που πέφτει πάνω στα κτίρια δημιουργούν μια εικόνα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.
Κι όμως… η πραγματική μαγεία της Σύμης δεν βρίσκεται μόνο στην εικόνα της.
Βρίσκεται σε εκείνες τις μικρές στιγμές που σε κάνουν να σταματάς τον χρόνο.
Είναι στο να περπατάς στα στενά της χωρίς χάρτη και χωρίς πρόγραμμα, αφήνοντας το ίδιο το νησί να σε οδηγήσει.
Στο να ανακαλύπτεις μικρές αυλές γεμάτες λουλούδια, ξύλινα παράθυρα ανοιχτά στον ήλιο και ανθρώπους που θα σου χαμογελάσουν λες και σε γνωρίζουν χρόνια.
Είναι στο πρώτο τραγανό συμιακό γαριδάκι που θα δοκιμάσεις δίπλα στη θάλασσα, με ένα ποτήρι κρασί και το αλάτι να μένει ακόμα πάνω στο δέρμα σου από τη βουτιά.
Είναι στις διαδρομές με το καραβάκι προς τις παραλίες της.
Στον Άγιο Γεώργιο Δυσάλωνα με τους επιβλητικούς βράχους που κόβουν την ανάσα.
Στα νερά της Νανούς που μοιάζουν σχεδόν εξωπραγματικά.
Στις ήσυχες στιγμές που βρίσκεις τον εαυτό σου να χαζεύει το γαλάζιο χωρίς να σκέφτεσαι απολύτως τίποτα.
Και μετά υπάρχει ο Πανορμίτης.
Ένα σημείο που δεν επισκέπτεσαι απλώς… το νιώθεις.
Η γαλήνη του μοναστηριού, ο ήχος από τα κύματα, η ενέργεια του χώρου… όλα σε κάνουν να χαμηλώνεις ασυναίσθητα τη φωνή σου και να αφήνεσαι στη στιγμή.
Κι όταν πέφτει το απόγευμα, η Σύμη γίνεται ακόμα πιο μαγική.
Τα φώτα αρχίζουν να ανάβουν ένα ένα πάνω στα σπίτια και το λιμάνι παίρνει εκείνη τη χρυσή, σχεδόν κινηματογραφική όψη που δύσκολα ξεχνάς.
Κάπου εκεί θα βρεθείς κι εσύ… δίπλα στη μεγάλη άγκυρα.
Με ένα παγωτό στο χέρι.
Με το αεράκι να μυρίζει θάλασσα και καλοκαίρι.
Με τα μάτια χαμένα στα φωτισμένα νεοκλασικά που καθρεφτίζονται στο νερό.
Και ξαφνικά δεν θα βιάζεσαι για τίποτα.
Γιατί η Σύμη έχει έναν μοναδικό τρόπο να σου θυμίζει πως η αληθινή πολυτέλεια δεν είναι τα ακριβά μέρη.
Ίσως τελικά αυτό να είναι η πραγματική μαγεία της Σύμης.
Ότι δεν σου χαρίζει απλώς όμορφες εικόνες.
Σου χαρίζει εκείνο το σπάνιο συναίσθημα του να νιώθεις ελεύθερος, ήρεμος και γεμάτος ταυτόχρονα.
Και όταν έρθει η στιγμή να φύγεις, θα κοιτάξεις για τελευταία φορά το λιμάνι, τα φωτισμένα σπίτια, τη μεγάλη άγκυρα και τη θάλασσα που γυαλίζει κάτω από τα φώτα… και ένα κομμάτι σου θα μείνει εκεί.
Γιατί κάποια μέρη δεν τα αποχαιρετάς ποτέ πραγματικά.
Απλώς τα αναπολείς… μέχρι την επόμενη φορά.
